خت

«لغت نامه دهخدا»

[خَت ت] (ع مص) با نیزه پشت سرهم زدن( 1) (از متن اللغه) (اقرب الموارد) (معجم الوسیط) (تاج العروس) (متن اللغه) (البستان) 1) - ثلاثی مجرد این مصدر از باب فَعَلَ، یَفْعِلُ است (از معجم ) ( ||استحیا (|| اِ) شیئی پست (یاقوت در معجم البلدان)( 2 الوسیط) ولی در فرهنگ نفیسی از باب (نصر) آمده است ( 2) - یاقوت میگوید مثل آنست که خت صورت دیگری است در لغت « خس ».
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر