«لغت نامه دهخدا»
[خَ تَ] (ع اِ) خَدَر که در نوشیدن دوا یا زهر پیدا شود (منتهی الارب) (ناظم الاطباء)( 1) خدر از نوشیدن دوا یا زهر پیدا شود و بر « سمع » اثر آن به آدمی ضعف و سستی دست دهد (اقرب الموارد) (متن اللغه) ( 1) - ناظم الاطباء می گوید فعل ثلاثی آن از باب است.