ختع

«لغت نامه دهخدا»

( [خَ] (ع مص)( 1) رفتن در تاریکی و گذشتن در آن بقصد (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء ||) راهبری کردن در تاریکی شب( 2 (از متن اللغه) : اعیت ادلاء الفلاه الختعا رؤبه (از اقرب الموارد ||) رفتن روان شدن (از متن اللغه) (اقرب الموارد): ختع الرجل فی الارض؛ ای ذهب و انطلق || گریختن (از اقرب الموارد) (متن اللغه) (تاج العروس) (منتهی الارب ||) تیز رفتن (از متن اللغه) (منتهی الارب ||) بناگاه بر کس درآمدن (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (تاج العروس) (منتهی الارب) ختع علیهم( 3 ||) لنگان رفتن کفتار ختعت الضبع (از متن اللغه) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء ||) نیست شدن و رفتن کوراب اضمحلال سراب || در پشت شتر رفتن فحل (از منتهی الارب) (متن اللغه) (اقرب الموارد): ختع الفحل خلف الابل؛ ای قارب فی مشیه ( 1) - تعدیه ختع با « علی » است ( 2) - از باب فتح ( 3) - تعدیه با « باء ».
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر