«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ص نسبی، اِ) اسبی که از ختل آورند (از برهان قاطع) اسبی که از ختلانش آرند (شرفنامهء منیری) اسب خوب (غیاث اللغات) : و وی می نبشت صد پاره جامه همه قیمتی از هر دستی از آن ده بزر و پنجاه نافه مشک و صد شمامهء کافور و دویست میل شاره بغایت نیکوتر از قصب و پنجاه قبضهء تیغ هندی و جامی زرین از هزار مثقال پرمروارید دو پاره یاقوت و بیست پاره لعل بدخشی بغایت نیکو و ده اسب خراسانی و ختلی بجل (تاریخ بیهقی ص 296 چ ادیب پیشاوری) بیرون فکنده نیزهء خطی ز روی دست واندر کشیده کرهء ختلی بزیر رانارزقی رومی فرستی اطلس مصری دهی عمامه ختلی براق ابرش ترکی وشاق احور خاقانی ترا امان ز اهل به که اسب ختلی را بروز معرکه بر گستوان به از هراخاقانی چو بر خنک ختلی خرامد بمیدان امیر آخرش میر ختلان نمایدخاقانی خرامنده ختلی کش و دم سیاه تکاورتر از باد در صبحگاهنظامی دست برین قلعه قلعی برآر پای در این ابلق ختلی درآرنظامی.