«لغت نامه دهخدا»
[خَ عَ مَ] (ع اِ) چون دو کس بجهت هم پیمانی در یاری کردن بیکدیگر یکی از انگشتهای خود را در منخر جزور ذبح شده کنند این عمل آنها را خثعمه گویند (از متن اللغه ||) ماده بز سرخ (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) العنزه الحمراء، لایقال لنعجه.