«لغت نامه دهخدا»
[خُ جِ] (اِخ) نام قریتی بوده است بکوههای هرات از اعمال بادغیس و از آنجاست احمدبن عبدالله خجستانی رجوع به معجم البلدان یاقوت شود: ناحیتی است بخراسان اندر کوه و او را کشت و برز بسیار است و مردمانی جنگی اند (حدود العالم ضمیمهء گاهنامهء سیدجلال الدین طهرانی) :عمل سیستان پس از اسلام و کورتهاء آن بر صلح قدیم الف الف درهم، سجستان و بست و رخد و کابل و زابلستان و نوزاد و زمین داور و اسفزار و خجستان (تاریخ سیستان ص 26 ) احمدبن عبدالله الخجستانی را پرسیدند که تو مردی خربنده بودی به امیری خراسان چون افتادی، گفت: ببادغیس در خجستان روزی دیوان حنظلهء بادغیسی همی خواندم (چهارمقالهء نظامی عروضی ص 42 ) خجستان از جبال هرات باشد (تاریخ بیهق).