«لغت نامه دهخدا»
[خَ جِ] (ع ص) جامهء کهنه و فراخ و دراز || گیاه دراز گردیده || جل جنبان بر اسب (از منتهی الارب ||) وادی بسیار گیاه و پیچیده گیاه (از منتهی الارب ||) مرد شرمگین (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) شرمنده (غیاث اللغات) (آنندراج) شرمسار منفعل شَرمگِن (یادداشت بخط مؤلف) : همان رستم سکزی شیر دل که از تیغ او گشت گردون خجلفردوسی یکی آرزو دارم اکنون به دلخجل کزو شیر درنده گردد خجلفردوسی بتو یافته دشمنان کام دل روانت ازین بد بماند خجلفردوسی ستارگان همه آگه شدند و ماه خجل ز عشق هر که خجل شد از او مدار عجب فرخی براند خسرو مشرق بسوی بیلارام بدان حصاری کز برج آن خجل سهلان عنصری این جواب بمشهد بمن که عبدالغفارم داد و شنودم پس از آن که چون این سخنان بامیر محمود بگفتند خجل شد (تاریخ بیهقی) ما خجل می باشیم که اعتقاد نیکوی خویش را که همیشه در مصالح وی داشته ایم ملامت می کنیم (تاریخ بیهقی) احمد علی نوشتکین نیز بیامد و چون خجلی بود و پس روزگار بر نیامد که گذشته شد (تاریخ بیهقی) مردم غزنین بخدمت استقبال می آمدند و امیر چون خجلی بود که بهیچ روزگار آمدن پادشاهان و لشکر بغزنین بر این جمله نبود (تاریخ بیهقی) پس از آنکه چون این سخنان با پسر محمود گفتند خجل شد (تاریخ بیهقی) زانکه خفته بدل خجل باشد از گروهی که مانده بیدارندناصرخسرو سیم و شکر فرستم و خجلم که چرا دسترس همینقدر استخاقانی که بر من از فلک امسال ظلمها رفته است که هم فلک خجل آید ز بازپرس جواب خاقانی ز کس بدهر خجل نیستم بحمدالله مگر ز ایزد و استاد صدر احرارمخاقانی طاوس را بنقش و نگاری که هست خلق تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش سعدی (گلستان) خجل آنکس که رفت و کار نساخت سعدی (گلستان) پیش یکی از مشایخ گله کردم که فلان بفساد من گواهی داده است گفتا بصلاحش خجل کن (گلستان سعدی) بلند آسمان پیش قدرت خجل سعدی (بوستان) شکم بنده بسیار بینی خجل سعدی (بوستان) جانم لب آن ترک چگل می خواهد خود را و مرا نیز خجل می خواهد چشمش چو بدید دل جست ز من هر چیز که دیده دید دل می خواهدکاتبی الحق خجل شدم که بتحقیق هرچه گفت حق بود و حرف حق را در دل بود اثر قاآنی || یکی از عوارض ششگانهء نفسانی (یادداشت بخط مؤلف).