«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ن مف مرکب) ساختهء خدا چون: کار خداساز کعبهء خداساز محراب خداساز (از آنندراج) : منت گذار ورطهء امداد کی شود کار گذشته را که خداساز میشود میرزا جلال (از آنندراج) مژده درد دوستی یافت شفایی از ازل بیم زوال کی بود عشق خداساز را حکیم شرف الدین شفایی (از آنندراج) گر کنم رو بسوی کعبهء دیگر کفر است تا چو ابروی تو محراب خداسازی هست دانش (از آنندراج) رسی بدوست توانی اگر بخود برسی ز طرف دل مگذر کعبهء خداسازی است دانش (از آنندراج).