«لغت نامه دهخدا»
[خُ نَ] (نف مرکب)غیرعارف بمعرفت خدای آنکه ایزد تعالی را نشناسد || از خدا بی خبر بی اعتقاد بخدا نامؤمن: فلانی مردی خدانشناس است مرد خدانشناس را نباید به مسجد راه داد، از خدانشناس بترس || کنایه از اطفال و زنان کنایه از اولاد و فرزندان زن و فرزند است « خدانشناس » و « نان شناس » چون: یک مشت نان شناس خدانشناس دور مرا گرفته اند در اینجا مقصود از (یادداشت بخط مؤلف).