«لغت نامه دهخدا»
[خُ وَ کَ دَ] (مص مرکب) خدایی کردن : او خود مگر بلطف خداوندیی کند ورنه ز ما چه بندگی آید پسند او سعدی (بدایع||) آقایی کردن بزرگواری کردن ریاست کردن سروری کردن بزرگی کردن.