خدباء

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع ص) مؤنث اخدب است و بمعانی زیر آمده: زن احمق || زن دراز || شتابکار || خودسر و خودرأی (منتهی الارب) (آنندراج ||) نعت است سلاحی را که جای ریش آن وسیع است (از متن اللغه) - حربه خدباء؛ حربهء بسیار بران که زخم را فراخ کند (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) - ضربه خدباء؛ ضربه ای تا جوف رسیده باشد (از منتهی الارب ||) نعت است برای زره فراخ و نرم (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از مهذب الاسماء) منه: درع خدباء؛ زره فراخ و زره نرم || گزنده از حیوانات (از متن اللغه).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر