خدیجه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ جَ] (اِخ) بنت مأمون عباسی از فصحای شاعران بود وقتی جاریه ای مغنیه مسماه به شاریه ابیات ذیل که از نتایج افکار مشارالیهاست در مجلس متوکل عباسی خواند: بالله قولوالی لمن ذا الرشا المثقل الردف الهضیم الحشا اظرف ما کان اذا ماصحا و املح الناس اذا ما انتشی و قدبنی برج حمام له ارسل فیه طائرا یا لیتنی کنت حما ماله او باشقا یفعل بی مایشا لو لبس القوهی من رقه اوجعه القوهی اوخدشا خلیفه را نهایت خوش آمد و زیاده از حد تحسین کرد و از شاریه پرسید: این ابیات از کیست؟ چون خدیجه خلیفه زاده بود و انتشار این قسم اشعار از او مناسب نمی نمود، شاریه خواست کتمان کند خلیفه او را قسم داد شاریه ناچار حقیقت را اظهار کرد و این ابیات به اسم خدیجه اشتهار یافت مضمون شعر آخری از اشعار مسطورهء خدیجه را شاعری ترک معروف به فطنت اقتباس کرده است و ساخته: او زده ایلرای پری نازک تنگ سنگ بوی سمیدن اولسهء ده پیراهنک سنگ (از خیرات حسان ( ج 1 ص 115.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر