خذروف

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ع اِ) بادفره که بازیچهء کودکان از چرم مدور باشد (ناظم الاطباء) ج، خذاریف بادبرک بادفَرَه بادفَرَک فِرفِره (یادداشت بخط مؤلف) چرم پاره کرده که کودکان در آن ریسمان کنند و بدو دست بکشند تا آواز کند (فرهنگ جهانگیری ||) چوبَک بادریسه (یادداشت بخط مؤلف ||) شتابرو تیزرو (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) مرد چالاک در جنگ (فرهنگ جهانگیری ||) گلهء شتران || شتران جداشده از گله || برق درخشنده در ابر که از ابر جدا شود (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ||) گل که طفلان خمیر کرده مانند کره سازند و بدان بازی کنند (از منتهی الارب ||) تورک آسیا که در سر قطب بود (محمودبن عمر ربنجنی) العود الذی یوضع فی خرق الرحاالعلیا (از تاج العروس ||) هر چیزی که پراگنده شود از چیزی (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر