«لغت نامه دهخدا»
[خَ / خُ] (ع اِ) باج ج، اخرجه (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) -امثال: الخراج بالضمان؛ این قول پیغمبر است و مقصود آن است که مکسوبهء غلام برای مشتری است بدان جهت غلام در ضمان اوست و صورتش آن است که شخصی غلامی خرید کرده مدتی بکار تجارت دارد و بعد از آن در وی عیبی بیند که فروشنده بر وی پنهان کرده، در این صورت مشتری را رد غلام است بر بایع و بایع را رد ثمن بر مشتری و مکسوبهء غلام برای مشتری بود اگر هلاک شدی از مال مشتری هلاک شدی (از ناظم الاطباء) خراج هایی که دولتهای مسلمان عثمانی و صفویه از زمینها میگرفتند و مورد توجه علمای آن عصر قرار گرفت و جنبهء سیاسی آن که از اختلاف دو دولت ناشی شده بود، موجب بروز اختلافاتی میان علمای شیعهء ساکن عراق (عثمانی) و ایران گردید شیخ کرکی و بحرینی هر یک رساله هایی چند بر ضد یکدیگر در این مورد نوشته اند که اکثر آنها چاپ شده است رجوع به حرف خ الذریعه شود.