خراد

«لغت نامه دهخدا»

[خَرْ را] (اِ) نامی بوده است( 1) که ایرانیان قدیم بر پسران خود گذارده اند : چو برزین و چون قارن رزم زن چو خراد و کشواد 1- نام مستعاری که اسفندیار بگاه رفتن بنزد ارجاسب بر خود نهاد : چه :( لشکرشکنفردوسی و افراد زیر از مشهوران این نامند( 2 نامی بدو گفت خراد نام جهان گرد و بازاری و شادکامفردوسی 2- نام یکی از سرداران اردشیر بابکان و در جنگ با اردوان، اردوان را گرفت و بنزد اردشیر آورد : گرفتار شد در میان اردوان بداد از پی تاج شیرین روان بدست یکی مرد خرادنام چو بگرفت بردش گرفته لگامفردوسی 3- نام یکی از نجیب زادگان ایرانی بعصر قباد پیروز : گوا کرد زرمهر و خراد را فراهین و بندوی و بهزاد رافردوسی 4- نام سرکردهء سپاه ایران بزمان هرمزبن انوشیروان در جنگ خزر : سپه دارشان پیش خراد بود که بافر و اورنگ و باداد بودفردوسی 5- نام یکی از اصیل زادگان معاصر یزدگرد آخری : یکی دینور بود یزدان پرست که هرگز نبردی به بیداد دست که هرمزد خراد بُد نام او بدین اندرون بود آرام اوفردوسی 6- در برهان قاطع، ناظم الاطباء، انجمن آرای ناصری و آنندراج از دو خراد دیگر نام برده شده است که یکی از آنها نام پادشاهی بوده بفضل و دانش مشهور و دیگری نام یکی از پهلوانان معروف خوره = فره) ) « خرا » ایرانی ( 1) - نام یکی از نجیب زادگان ایرانی بزمان نوذر ( 2) - در حاشیهء برهان قاطع آمده است: ظ همان است که دالی بآخر آن افزوده اند (چنانکه فردا را فرداد گویند).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر