«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ مرکب) مالک و خداوند خراس (ناظم الاطباء) : همچنانکه گردون کشان و خراس بانان جایگاه گردش چوب گردون را و میل خراس را بروغن چرب کنند تا حرکت آن به نرمی بود (ذخیرهء خوارزمشاهی).