«لغت نامه دهخدا»
[خَ رِ] (ع اِ) تیزی کوه بر آمده || مغاکی از زمین (|| ص) جای خراب و ناآبادان (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) ویران (یادداشت بخط مؤلف) : ور رهی خواهی ازین سجن خرب سرمکش از وست واسجد واقترب مولوی (مثنوی) بیت من الاداب اضحی نصفه خرباً و باقی النصف منه سیخرب ثلب (در رثاء مبرد).