خرباق

«لغت نامه دهخدا»

[خِ] (ع ص، اِ) زن دراز و بزرگ || زن تیزرفتار (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب (||) مص) ضرط( 1)تیز دادن (از تاج العروس) یقال: جد فلان فی خرباقه؛ جد کرد فلان در تیز دادن( 2) (از ناظم الاطباء ||) مصدر دیگر خَربَقَه است رجوع به خربقه در این لغت نامه شود ( 1) - در تاج العروس آمد: خرباق را به این معنی آوردن بنقل جوهریست و از ابن درید هردو ( 2) - در منتهی الارب آمده: جد فلان فی خرباقه؛ ای « خبراق » است و « خرباق » « ضراط » آمده است که لغت اهل حوف در فی ضبطه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر