«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ] (اِ مرکب) قاز و بط بزرگ (ناظم الاطباء) خَربَط قلولا سیقا اِوَّز (یادداشت بخط مؤلف) : باز رز را گفت ای دختر بی دولت این شکم چیست چو پشت و شکم خربت منوچهری || نادان احمق || ظریف شوخ مسخره || مفسده بی دیانت (ناظم الاطباء).