خرتوت

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ مرکب) توت بزرگ زبون بیمزه (برهان قاطع) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) توت دانه دار کم شیرینی توت از جنس بد و دانه دار توت نر توت نرک (یادداشت بخط مؤلف) : کمال قدرت او را بچشم عبرت بین بیاورد شکر از نی، بریشم از خرتوت عبدالقادر نائینی (از انجمن آرای ناصری ||) توت شامی (مفاتیح) توت ترش فرصاد (مهذب الاسماء) مؤلف آنرا شاه توت تشخیص داده اند در فلاحت نامه چنین آمده است: و توتی دیگر سیاه که آنرا خرتوت گویند و بعضی توت شرابی یعنی جهت شراب پختن شاید و بعضی توت شامی و آن ترش طعم بود و چون دست یا جامه ای از خرتوت رنگین شود هیچ نوع بصابون و غیره رنگ آن نرود مگر بخرتوت خام بشویند برود : و آلو و ریواج و خرتوت و مانند این دهند (ذخیرهء خوارزمشاهی) و توت ترش که او را خرتوت گویند صفرا بنشاند و معده را به از توت شیرین باشد و طبع را نرم کند (ذخیرهء خوارزمشاهی) و آب آلوی ترش و آب خرتوت که هنوز ترش باشد (ذخیرهء خوارزمشاهی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر