«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِخ) چاه آبی است که جعفربن سلیمان بنزدیک شبحی و بین بصره، و حفر ابی موسی، در طریق حجاج عازم از بصره، حفر کرد( 1)، و بین اخادید و این چاه یک مرحله راه است این چاه از آنرو خرجاء نامیده شده است که در سرزمینی مرکب از سنگهای سفید و سیاه قرار گرفته است (از معجم البلدان) رجوع به منتهی الارب شود ( 1) - در نزهه القلوب چ لیدن ص 170 چنین آمده است: از واسط تا شعشعه سی میل، از او تا عیصی سی ودو میل، از او تا ذات العین بیست وشش میل، از او تا شابیه بیست وشش میل، از او تا اخادید سی میل، از او تا خرجاء سی میل راه است.