خرج کردن

«لغت نامه دهخدا»

[خَ کَ دَ] (مص مرکب)هزینه کردن صرف کردن (یادداشت بخط مؤلف) صرف نمودن (ناظم الاطباء) : بلیت هجر و اذیت فراق روح لطیف ایشان را تحلیل کند، بعضی آب صفت از راه منافذ مدامع خرج کند بعضی را بخارشکل بطریق آه از راه نفس بیرون آرد (سندبادنامه ص 150 ) بی حدوث سببی و داعیهء عذری بعزل او مثال دادن و نان او خرج کردن از مراسم سرداری و حق گزاری دور باشد (ترجمهء تاریخ یمینی) چو بتوان راستی را درج کردن دروغی را چه باید خرج کردن؟نظامی چندانکه کند بروز او خرج دوران نکند بسالها درجنظامی آهی بشکنجه درج میکرد عمری به امید خرج میکردنظامی سخن باید بدانش درج کردن چو زر سنجیدن آنگه خرج کردننظامی بشادی شغل عالم درج میکن خراجش میستان و خرج میکننظامی خرج فراوان کردن کسی را مسلم است که دخل معین داشته باشد (گلستان) کلمه ای چند بطریق اختصار از نوادر و امثال و شعر و حکایات و سیر ملوک ماضی رحمهم الله تعالی در این کتاب درج کردیم و بعضی از عمر گرانمایه بر او خرج (گلستان) میراث پدر خواهی علم پدر آموز کاین مال پدر خرج توان کرد بیک روز سعدی (گلستان ||) نفقه کردن بخورد و خوراک رساندن امری : یکی زهرهء خرج کردن نداشت زرش بود و یارای خوردن نداشت سعدی (بوستان) شکم صوفئی را زبون کرد و فرج دو دینار بر هر دوان کرد خرج سعدی (بوستان) - خرج کردن چیزی؛ فروختن چیزی (غیاث اللغات) (آنندراج) - خرج کردن کسی؛ کنایه از هلاک کردن و کشتن (آنندراج) : فریب جود فرومایگان مخور زنهار که میکنند ترا خرج تا صلا بخشند صائب (از آنندراج||) - فروختن او را، چون کسی اظهار حاجتی پیش آشنایی کند که توقع اعانتی از او دارد گویند مرا خرج کن یعنی بفروش و کار خود سرانجام ده (آنندراج ||) فروختن || رفتن || بیرون دویدن || هجوم آوردن (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر