«لغت نامه دهخدا»
[خَ چَ] (نف مرکب) کسی که خر را در بیابان می چراند کسی که تیمارداشت خر را از جهت چریدن در عهده دارد خربنده|| کنایت از آدم بی سواد و بی معرفت.