«لغت نامه دهخدا»
[خَ دَ گَ لَ / لِ] (اِ مرکب)جماعتی متسیدند که سیادت ندارند و خویشتن را سید می گویند یعنی سیادت را بخود بسته اند (از برهان قاطع) (از آنندراج) خرجسته || کسی که از طایفه ای نباشد و خود را به آن بندد (ناظم الاطباء ||) جمهور (ناظم الاطباء).