«لغت نامه دهخدا»
[ ] (اِخ) نامش میرزا علی مردان در اصفهان به اکتساب کمالات متداوله پرداخته و بنا در قَدْح و مدح نهاده و عمر را به اهاجی رکیکه بسر رسانیده پس توبه کرد در سال 1098 ه ق در نخجوان درگذشت این اشعار از اوست: دلم خلد برینست و خیال یار رضوانش خیابانش طریق عشق و سامان پیش از امکانش جداول جوی خون و چشم گریان چشمهء کوثر مقاصد دوری از مقصود و رخت رنج دورانش خدا خلاق خلقست و نبی الله مقصودش نبی جان جهانست و ولی الله جانانش (از مجمع الفصحا ج 2 ص (111.