خرده گاه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ دَ / دِ] (اِ مرکب) بندگاه سر دست و پای اسب و استر و خر و امثال آن باشد که چدار و بخاو بر آن نهند و ریسمان بر آن بندند (از برهان قاطع) (از آنندراج) موضع بالای سم اسپ و استر و خر و امثال آن باشد که چدار و اشکیل بر آن بندند (از آنندراج) (از انجمن آرای ناصری) خردگاه ستور آنجای که پای بند بدان بندند و بمیخ استوار کنند (یادداشت بخط مؤلف) رسغ (منتهی الارب) حَذاله (ربنجنی) وَظیف ثُنّه آنجای از دست و پای که استخوانهای بسیار بدانجاست (یادداشت بخط مؤلف) : برون کند خرد از خرده گاه لهو شکال فروکشد طرب از طره جای عیش لگام ابوالفرج رونی عَرَن؛ درشتی است که در خردگاه دست و پای اسب پیدا شود (منتهی الارب ||) آنجای از مچ دست و پای که استخوانهای خرد (سمسمانیات) دارد مچ دست مچ پای (یادداشت بخط مؤلف) مفصل میان ساعد و کف که استخوان خرد بسیار در آنجاست (یادداشت بخط مؤلف) - خرده گاه ساق؛ قسمت نازکتر از ساق پا و خود ساق پا (از ناظم الاطبا ||) آن جای از سینهء شتر که در وقت خوابیدن بر زمین نهد و آن مانند کف پای او شده باشد خردگاه (برهان قاطع) مخدَّم مخدَّمه (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر