خرسه

«لغت نامه دهخدا»

[خِ سِ] (اِ)( 1) خرس خرس شناخته شده در نزد مخاطب -امثال: خرسه بد حیوانی است؛ خرسی در کوهستان با مردی دست بگریبان شد و او را بزمین زد مرد از هوش برفت خرس چون بنابر مشهور گنده خورد او را مرده پنداشت و برفت تا روز دیگر برگردد و لاشهء عفن خود را طعمه سازد پس از ساعتی مرد را افاقه حاصل شد ولی از صدمت افتادن از دو گوش کر ماند سپس در تمام عمر هرگاه دو تن را می دید که با هم سخن می گویند چون نمی شنید و هراس و کینهء خرس نیز همیشه در دل داشت می آخر کلمهء خرسه ظاهراً ادات تعریف « هاء » - ( پرسید خرسه را می گویید؟ خرسه بد حیوانی است (یادداشت بخط مؤلف) ( 1 است و دلالت بر خرس شناخته شده در نزد مخاطب یا متکلم می کند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر