خرشاد

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ) خرشا آفتاب خورشید (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع) : گشته از فیض تابش خرشاد کوه در سبز و بوم و بر آباد روحانی (از فرهنگ جهانگیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر