«لغت نامه دهخدا»
[خَ رَ] (اِخ) نام قریتی از قراء بسطام بر راه استرآباد است در آنجا قبر ابوالحسن علی بن احمد است که صاحب کشف و کرامات بوده و بعاشوراء 425 ه ق درگذشته است سمعانی میگوید خرقان نام قریتی بوده که او آنرا دیده است، این قریه در دامنهء کوه یعنی خرّقان ضبط کرده (از معجم البلدان) در منتهی « راء » قرار داشته و آنرا درختان با میوهء نکو بوده است حازمی آنرا با تشدید صحیح است یعنی خَرْقان( 1) لسترنج محل آنرا بدین شرح معین میکند: در « راء » الارب آمده: نام این قریه بدون تحریک چهارفرسخی بسطام سر راه استراباد شهر خرقانست که در قرون هفتم و هشتم هجری محلی بااهمیت بوده حمدالله مستوفی گوید خرقان دیهی است از توابع بسطام هوای خوش و آب فراوان دارد و از مزار اکابر تربت شیخ ابوالحسن خرقانی در آن موضع است ضبط کرده و می گوید آن خرقان که « خاء و سکون راء » 1) - قزوینی این خرقان را بضم ) ( (از سرزمینهای خلافت شرقی ص 391 ( است (از سرزمینهای خلافت شرقی حاشیهء ص 392 « راء » و تشدید « خاء » در ایالت جبال است بفتح.