«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) مؤنث اَخْرَم رجوع به اخرم شود || گوش شکافته و سوراخ کرده (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب) (از قاموس ||) لب چاک (منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس ||) هر پشته ای که از آن به زمین پست فروروند (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ||) هر پشته ای که آن را جانبی است که بالا برآمدن از آن جانب امکان ندارد (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) ماده بزی که گوش وی را در پهنا شکافته باشند (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).