«لغت نامه دهخدا»
[خُرْ رَ بِ هِ] (اِ مرکب)بهشت خرم بهشتی که خرم است مقصود بهشت معهود است : اگر زو شناسی همه خوب و زشت بیابی بپاداش خرم بهشتفردوسی بکوشش بجوییم خرم بهشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشتفردوسی بشادی یکی نامه پاسخ نوشت چو روشن بهار و چو خرم بهشتفردوسی بیاراست ایوان چو خرم بهشت می و مشک و عنبر بهم درسرشت فردوسی رسانند ما را بخرم بهشت رهانند از دوزخ تنگ و زشتنظامی.