خرمه

«لغت نامه دهخدا»

[خُرْ رَ مَ] (اِخ) نام ناحیتی است از نواحی فارس بجانب استخر (از معجم البلدان): خرمه شهرکی است خوش و هوا معتدل و آب روان و میوه و غله بسیار و قلعه ای است آنجا بر کوه سخت استوار معروف بقلعهء خرمه و جامع و منبر است (فارسنامهء ابن بلخی ص 129 ) قلعهء خرمه( 1)قلعه ای محکم است در میان عمارتها و هوای آن معتدل و آب مصنعه دارد (فارسنامهء ابن بلخی ص 159 ) از جانب شیراز شاه یحیی برحسب میعاد به اتفاق لشکری جرار متوجه یزد شد، از عقب او مبارکشاه انیاغ و جمعی از امراء 1) - در حاشیهء ) ( بتکامیشی روانه گردانیدند در حدود خرمه میان ایشان محاربه شد و بازگشتند (تاریخ گزیده چ 1 ص 700 و بعث » : بضم خا و تشدید راء آورده و گوید « خُرّمه » تاریخ سیستان بنقل از طبری چنین آمده است: طبری نام قلعهء ابن واصل را الی خرمه الی قلعه ابن واصل فأخذ ما کان فیها فذکر انه بلغت قیمه ما اخذ یعقوب منهما اربعین الف الف درهم و اصطخری نام آنرا سعیدآباد داند و گوید: قلعه سعیدآباد برامجرد من کوره اصطخر و هی علی جبل شاهق یرتقی الیها فرسخاً و کانت فی الشرک تعرف بقلعه اسفندباذ فتعطلت مده ثم بناها محمد بن واصل الحنظلی فنسبت القلعه الیه فلما اخذه یعقوب بن اللیث لم یقدر علی رجوع به حاشیهء ص 230 تاریخ سیستان شود « فتحها الا بامر محمد بن واصل.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر