«لغت نامه دهخدا»
[خَ رَ] (اِ) گیاهی باشد مانند اشنان که بدان هم رخت شویند و هم از آن اشخار و قلیا سازند (از برهان قاطع) (از انجمن آرای ناصری) (از آنندراج) گیاهی است بر شبه اشنان و بزبان دیگر شخار خوانندش بوشکور گفت : تذرو تا همی اندر خرند خایه نهد گوزن تا همی از شیر پر کند پستان (از لغت فرس اسدی) هر کجا تیغ تو بود قصار نبود حاجت شخار و خرند فخری (از آنندراج) مرحوم دهخدا می گوید در خوار ورامین آنرا سخار گویند و گازران و رنگرزان بکار دارند || خشتکاری اطراف باغچه و کنار صفه و ایوان را نیز گویند( 1) (از برهان قاطع) (از انجمن آرای ناصری) : اولاً خرگاه سازند و خرند ترک را زآن پس بمهمان آورند مولوی (مثنوی) ( 1) - در اراک (سلطان آباد) خرند بقسمتی از حیاط اطلاق شود که اطراف آنرا گلکاری و باغچه بندی کرده و قسمتی را هم شن ریزی کرده، برای نشستن اختصاص داده باشند (از حاشیهء برهان قاطع).