«لغت نامه دهخدا»
[خَ بِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) بپارسی کورزه گویند و بشیرازی کورک کازرونی گویند آنچه خشک بود بهتر بود و طبیعت وی قابض بود و سرد، و خشکی وی در دوم درجه بود و گویند گرم است در اول شکم ببندد، با وجود شیرینی معده را نگزد جالینوس گوید چون تر بود شکم را نرم گرداند و معده را بد بود و هضم نشود و چون خشک بود شکم ببندد و بول براند لیکن دیر هضم شود و چون نارسیده بود بر ثآلیل بمالند محکم البته زایل گرداند و مقدار مستعمل در وی پنج درم بود روفس گوید غذاء بدن بدهد و طبیعت ببندد و ریش معده را نافع بود در بیاسیوس گوید نافع بود جهت اسهال به افراط و قوت بدن بدهد و امعاء را پاک گرداند و در اخلاط فاسد اما مخفِّف بود اعصاب را و مصلح آن لعاب به دانه و نبات بود صاحب منهاج گوید فانید ضروری کم کند و گویند مصلح وی ماءالعسل بود و جلاب و بدل خرنوب مازوی بی سوراخ بود بوزن آن و گویند طراثیث (از اختیارات بدیعی ||) واحد وزنی( 1) (یادداشت بخط مؤلف) ( 1) - مرحوم دهخدا آورده اند: در بعض کتب طبی آنرا چون واحد وزنی بکار برند و آن معادل یک قیراط است یعنی چهار جو.