«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ق، نف) در حال خروشیدن (یادداشت بخط مؤلف) رجوع به خروش با همهء معانی آن شود : خروشان و کفک افکنان و سلیحش خسروی گرانمایه فرزند در پیش اوی از ایوان برون شد خروشان بکویفردوسی ببست آن در و بارگاه کیان خروشان بیامد گشاده میانفردوسی همه جامهء پهلوی کرد چاک خروشان بسر بر همی ریخت خاکفردوسی خروشان همی تاخت تا قلبگاه بجائی کجا شاه بد با سپاهفردوسی شبگیر کلنگ را خروشان بینی در دست عبیر و نافهء مشک بچنگ منوچهری همه روز نالان و جوشان بود بیک جای تا شب خروشان بود (گرشاسب نامه) این کلمات تقریر کرد و از پیش شاه خروشان بیرون رفت (سندبادنامه ص 224 ) خروشان و نفیرکنان از پیش حاکم بازگشت (سندبادنامه ص 292 ) چون سگان دوست هم پیش سگان کوی دوست داغ بر رخ طوق در گردن خروشان آمدم خاقانی به پلپل دانه های اشک جوشان دوانم بر در خویشت خروشاننظامی ز رشک نرگس مستش خروشان ببازار ارم ریحان فروشاننظامی ز گوش و گردنش لؤلؤ خروشان که رحمت بر چنان لؤلؤفروشاننظامی فرس کشته از بس که شب رانده اند سحرگه خروشان که وامانده اند سعدی (بوستان) بیا وز غبن این سالوسیان بین صراحی خون دل و بربط خروشانحافظ || خروشنده آنکه می خروشد (یادداشت بخط مؤلف) رجوع به خروش در همهء معانی آن شود : اندازد ابروانْت همه ساله تیر غوش وآنگاه گویدم که خروشان مشو خموش خسروی برزم آسمان را خروشان کند چو بزم آیدش گوهرافشان کندفردوسی پراکنده با مشک و دم سنگ خوار خروشان بهم شارک و لاله سارخطیری مگر چون خروشان شود ساز او شود بانگ دریا به آواز اونظامی - سیل خروشان؛ سیل مهیب سیل عظیم سیل پرصدا سیل نعره زن.