خروف

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع اِ) برهء نر (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) ذَکَر از اولاد ضأن (یادداشت بخط مؤلف): ج، اَخْرِفه، خِرفان، خُرفان : بچهء گوسفند را تا چهارماهه و قوی تر در مجموع حالات اگر از میش بود و نر باشد حمل و خروف گویند (از تاریخ قم ص 178 ||) بره که گیاه خوردن گرفته و قوی گشته (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) برهء به چرا آمده برهء گیاه خوار (یادداشت بخط مؤلف) ج، اَخْرِفه، خرفان [ خِ / خُ || ]  اسب کره ای در حدود یکساله یا شش ماهه یا هفت ماهه (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد) : بچه اسب چون از مادر بزاید و بر زمین آید ( نر را مهر و ماده را مهر یا خروف گویند (تاریخ قم ص 178.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر