خره

«لغت نامه دهخدا»

[خُ رُهْ] (اِ) خروه خروس (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) : خره بیار دهد خور تو چون که بستانی ز یار خویش خورش گر نه کمتر از خرهی ناصرخسرو سرد و تاریک شد ای پور سپیده دم دین خره عرش هم اکنون بکند بانگ نماز ناصرخسرو رقص کنان نگر خره لعل غبب چو روی تو طوق کشان سر و دمش چون خطی از معنبری خاقانی بر غبب و دم خره خیز و رکاب باده ده چون دمش از مطوقی چون غببش ز احمری خاقانی بر صبح خره گوئی مصریست شناعت زن کس صاع زر یوسف دربار پدید آید خاقانی || جانوران وحشی || خستهء میوه ها (از برهان قاطع).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر