«لغت نامه دهخدا»
[خِ] (اِ) گلی زرد پررنگ میان سیاه که همیشه بهار و خیری نیز گویند (ناظم الاطباء) : رونق زیب دگر دارد کنون طرف چمن از خری و خطمی و ریحان و شاخ یاسمن ابن یمین (از فرهنگ جهانگیری ||) ایوان صفه (از ناظم الاطباء (||) ص) شوم نحس نامبارک (ناظم الاطباء) : باز همایون چو جغد گشت خری جغدک شوم خری همایون شد ناصرخسرو (از فرهنگ جهانگیری).