خریق

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع اِ) زمین پست علفناک خُرُق || باد سرد که سخت وزد (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) باد که خیمه برکند (مهذب الاسماء) : قدر فندق افکنم بندق خریق بندقم در فصل صد چون منجنیقمولوی || باد نرم و سست || باد بازگردنده، وزنده به استمرار (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد ||) باد دیروزنده (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) چاه که سرش شکسته شده باشد از آب (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) ج، خرائق، خُرُق || آب راههء آبی که گود نبود و خالی از درخت نباشد (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) گشادگی وادی در آنجای که منتهی میشود (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس) (از لسان العرب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر