«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) شترماده ای که به سپل زمین را بکاود و یا آنکه در رفتن سپل وی منقلب شده در زمین شکاف کند (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب).