خزیده

«لغت نامه دهخدا»

[خَ دَ / دِ] (ن مف) شخصی که در کنجی و رخنه ای پنهان شده باشد (ناظم الاطباء) : می بینم از این مرتبه خورشید فلک را چون شب پره در سایهء حفظ تو خزیده انوری || دَر جَستَه (صحاح الفرس) : مشتری دلالت دارد بر سطبربینی بیرون خزیده رخ بزرگ چشم (التفهیم).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر