«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ع اِمص) کمی و نقصان و زیانکاری (ناظم الاطباء) زیان کاری (دهار) زیان کاستی : بر خیره می کشند می خورند از بهر حطام را و آنگاه خود می گذارند و می روند تنها بزیر زمین با وبال و خسران بسیار (تاریخ بیهقی) حاصل آن اگر میسر گردد خسران دنیا و آخرت باشد (کلیله و دمنه) بنده خاقانی بخدمت نیم رو خاکی رسید سهو و خسران پس نهاد و سهم خسرو پیشوا خاقانی از خوف خسران خود از جانب سلطان صلاح کار خود و از آن او در آن دیدند (جهانگشای جوینی) من ذرع العدوان حصدالخسران هر که عدوان کارد خسران درود چه از تخم ظلم زیان روید || هلاکی || گمراهی (یادداشت بخط مؤلف).