«لغت نامه دهخدا»
[خُ رَ / رُو] (اِخ) [ خواجه ] قاضی ملک سمرقند بوده و مدرس مدرسهء میرزا الغ بیک و با وجود فضل و کمال در غایت زهد و از اوست: معما: در میان « ملک » تقوی بوده و بسی طبع زیبا داشته و در فن تاریخ و انشاء بی نظیر و بی همتا بوده و این معما به اسم هر چیزکان از اوج مه تا ماهی است مظهر اسمیت گشته گر ترا آگاهی است او تاریخ وفات باباخدای داد که از جملهء مجذوبان تاریخ آن گفته و بالجمله دقت « من وقف علیشیر » گفته و کتاب وقفیهء میرعلیشیر را تصحیح نمود و « مجذوب سالک » سمرقند بود ( طبع او ظاهر است و حاجت به بیان ندارد (مجالس النفایس ص 286.