خسوق

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع ص) شتر ماده که به سپل زمین را بکاود یا آنکه در رفتن سپل وی منقلب شده در زمین شکاف کند (منتهی الارب) خزوق (منتهی الارب) رجوع به خزوق شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر