خشاش

«لغت نامه دهخدا»

[خِ] (ع اِ)چوب که در بینی شتر کنند ج، اَخِشَّه (منتهی الارب) (از تاج العروس) جوال (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد ||) خشم غضب || جانب کنار || مار کوهی که بسیار زهر دارد (|| ص) آنکه وی را دماغ نباشد خواه از دواب زمین بود یا از مرغان (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر