«لغت نامه دهخدا»
[خُ شُ] (ع اِ) جِ خَشَب رجوع به خشب شود: و اذا رایتهم تعجبک اجسامهم و ان یقولوا تسمع لقولهم کانهم خشب مسنده یحسبون 63 ||) جِ خشیب (منتهی الارب) / کل صیحه علیهم هم العدو فاحذرهم قاتلهم الله انی یُؤْفَکون (قرآن 4.