خشف

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع مص) جنبیدن انسان (منتهی الارب) منه: خشف الانسان خشفاً؛ جنبید انسان و دریافت (منتهی الارب ||) آواز برآمدن از برف که بروی وی راه روند (منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس) منه: خشف الثلج خشفاً؛ آواز آمد از برف چون رفتند بر وی (منتهی الارب) منه: خشف فلان خشفاً؛ آواز کرد فلان || شتافتن و تیز رفتن (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) منه: خشف فی السیر؛ شتافت و تیز رفت (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) کوفتن و شکستن سر کسی را (منتهی الارب) (از تاج العروس) منه: خشف رأسه بالحجر؛ کوفت و شکست سر او رابسنگ (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) انداختن بچه (منتهی الارب) منه: خشفت المراه بالولد؛ انداخت آن زن بچه را (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر