خشک خار

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ مرکب) خار خشک || آهنی که در بیابان در راه دشمن ریزند تا مانع از عبور سوار و پیاده گردد (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر