خشک ریشه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ شَ / شِ] (اِ مرکب) بهانه عذر (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) - خشک ریشه کردن؛ بهانه کردن عذر آوردن باشد اگر چنانکه گویند خشک ریشه می کند مراد آن باشد که بهانه می کند (برهان قاطع ||) خشکی روی زخم خشک ریش (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) ریشی که با وی رطوبت نباشد سعفهء یابسه (بحر الجواهر) دله (یادداشت بخط مؤلف) : دله: والخاتم، هو الداء المجفف الذی یجفف سطح الجراحه حتی یصیر خشکریشه (قانون ابوعلی سینا) و اذا وضع منه فی قطنه و ضمدت به القروح اذهب الخشکریشه منها (ابن البیطار) خشک ریشه سیاه برآرد [ جمره ] همچون خشک ریشهء جایگاه که داغ کرده باشند (ذخیرهء خوارزمشاهی) ریش بینی سه گونه باشد یا خشک باشد و خشک ریشه بر می آرد (ذخیرهء خوارزمشاهی) از بهر آنکه سر جراحت را بسوزد و داغ کند و خشک ریشه برآرد و بیم باشد که اگر خشک ریشه بیفتد خون آمدن معاودت کند و بیشتر از بار نخست آید از بهر آنکه هر گاه که خشک ریشه بیفکند سر رگ فراختر [ گردد ] (ذخیرهء خوارزمشاهی) و بباید دانست که فسرده شدن خون بر جراحت و خشک ریشه که بر سر جراحت بسته شود سیلان خون باز دارد (ذخیرهء خوارزمشاهی) و هرگاه جراحت را داغ کنند یا داروهای تیز داغ کننده برنهند خشک ریشه برآرد لکن بیم باشد که هرگاه خشک ریشه بیفتد دیگر بار خون گشاده شود (ذخیرهء خوارزمشاهی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر