«لغت نامه دهخدا»
[خُ شَ / شِ] (اِ مرکب) بهانه عذر (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) - خشک ریشه کردن؛ بهانه کردن عذر آوردن باشد اگر چنانکه گویند خشک ریشه می کند مراد آن باشد که بهانه می کند (برهان قاطع ||) خشکی روی زخم خشک ریش (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) ریشی که با وی رطوبت نباشد سعفهء یابسه (بحر الجواهر) دله (یادداشت بخط مؤلف) : دله: والخاتم، هو الداء المجفف الذی یجفف سطح الجراحه حتی یصیر خشکریشه (قانون ابوعلی سینا) و اذا وضع منه فی قطنه و ضمدت به القروح اذهب الخشکریشه منها (ابن البیطار) خشک ریشه سیاه برآرد [ جمره ] همچون خشک ریشهء جایگاه که داغ کرده باشند (ذخیرهء خوارزمشاهی) ریش بینی سه گونه باشد یا خشک باشد و خشک ریشه بر می آرد (ذخیرهء خوارزمشاهی) از بهر آنکه سر جراحت را بسوزد و داغ کند و خشک ریشه برآرد و بیم باشد که اگر خشک ریشه بیفتد خون آمدن معاودت کند و بیشتر از بار نخست آید از بهر آنکه هر گاه که خشک ریشه بیفکند سر رگ فراختر [ گردد ] (ذخیرهء خوارزمشاهی) و بباید دانست که فسرده شدن خون بر جراحت و خشک ریشه که بر سر جراحت بسته شود سیلان خون باز دارد (ذخیرهء خوارزمشاهی) و هرگاه جراحت را داغ کنند یا داروهای تیز داغ کننده برنهند خشک ریشه برآرد لکن بیم باشد که هرگاه خشک ریشه بیفتد دیگر بار خون گشاده شود (ذخیرهء خوارزمشاهی).