«لغت نامه دهخدا»
[اَ عُ] (اِخ) سعیدبن وهب از موالی بنی سامه بن لوی. شاعر ماجن و هزال و بسیار شعر و غالب اشعار او مغازلات و خمریات است. ابتدا به بصره بود و سپس به بغداد شد و توبه کرد و پیاده حج بگذاشت. وفات وی به روزگار مأمون خلیفه بود.